Umrla legenda svetskog vaterpola

Nakon što je 1992. godine osvojio šampionat sa Tungsramom, talentovani sportista koji je ranije kao juniorski reprezentativac osvojio medalje na dva Evropska prvenstva i jednom Svetskom prvenstvu, ušao je i u seniorsku nacionalnu ekipu, gde je, tri godine, zajedno sa Žoltom Nemetom činio jedan od najstabilnijih bekovskih parova.

Zahvaljujući svojim izvanrednim sposobnostima, između 1993. i 1996. godine bio je nepokolebljiv član reprezentacije. Sa tim timom osvojio je dve srebrne medalje na Evropskom prvenstvu (1993, 1995), a 1995. godine osvojio je i Svetski kup. Bio je član olimpijskog tima na Olimpijskim igrama u Atlanti 1996. godine, gde su zauzeli četvrto mesto.

Posle Olimpijskih igara nastavio je niz uspeha na klupskom nivou. 1996. godine prešao je u BVSC, koji je te godine iznenađujuće osvojio šampionat, i sa njima je u narednim sezonama još tri puta slavio osvajanje zlatne medalje.

Godine 1999. otišao je u Italiju, gde je bio jedan od igrača koji su učestvovali u početnoj fazi obnove kasnijeg svetskog šampiona Pro Reko. Tokom italijanske avanture, 2000. godine osvojio je bronzanu medalju sa Rekom, zatim je igrao u Bolonji i Savoni. Nakon povratka kući, ponovo je igrao za BVSC, a potom i za Ferencvaroš i Seged, po jednu sezonu.

Karijeru je nastavio u Rumuniji, gde je sa klubom CSM Oradea osvojio četiri uzastopne rumunske šampionske titule. Zvanično je završio svoju aktivnu karijeru 2015. godine u Kečkemetu, ali nikada stvarno nije napustio bazen. Još 2022. godine, sa preko pedeset godina, aktivno je igrao u Budimpeštanskoj ligi, u timu BVSC-Heavy, zajedno sa nekoliko bivših vrhunskih igrača, nastavljajući da radi ono što je najviše voleo: igranje vaterpola.

Pored toga, radio je i kao trener, a poslednjih godina je radio sa mlađim kategorijama u OSC-u, prenoseći svoje bogato iskustvo sledećim generacijama.

Nikola Vučković/Sportal.blic.rs